Ruszyła przebudowa ulicy Franciszkańskiej. Niemal równo dwa lata po zakończonej przebudowie Wojska Polskiego, która potrwała 2,5 roku (w tym roczne opóźnienie). I z rzeczonej Wojska Polskiego, jak za sprawą czarodziejskiej różdżki, zniknęły tramwaje linii 1 i 6. Zamiast dwóch linii tramwajowych mamy jedną zastępczą Z1 – no i jeszcze autobusową Z6. Ale te zastępstwa to tylko z nazwy – żeby dostać się z Dołów na południe miasta tak, jak do tej pory “jedynką” i “szóstką”, trzeba się przesiąść w okolicy Manufaktury (Z6 dojeżdża zresztą tylko tam, Z1 może nas za to wywieźć na… Żabieniec).

Można narzekać, ale można też poszukać plusów całej sytuacji – tak, jak szukają urzędnicy, nazywający utrudnienia – zmianami. Muszę przyznać, że szukałem dość długo, ale wreszcie znalazłem – stosunkowo nowe, bo ledwie dwuletnie tory na Wojska Polskiego mniej się zużyją! Jeden tramwaj, w dodatku kursujący ledwie 3-4 razy na godzinę zamiast dwóch linii, to z pewnością duża ulga dla stali. Widać też już, że dłużej pożyją ławki na przystankach, z których korzysta teraz zdecydowanie mniej osób (wiem, bo jeden taki mam pod oknem).

Remont Franciszkańskiej zaplanowano na dwa lata, ale wiadomo, jak to z planami bywa. Coś się omsknie, coś się przesunie i za parę lat okaże się, że tory na Wojska Polskiego będą dalej piękne i lśniące nowością! Szacunek dla nowych inwestycji to już powoli nowa, łódzka tradycja. Wystarczy spojrzeć, jak bardzo niezużyty jest Dworzec Fabryczny – ma już dekadę, a wygląda, jakby oddano go ledwie wczoraj! Podobnie sprawa ma się z tzw. Targiem Jaracza, czyli dawnym placem na rogu Kilińskiego i Jaracza, na którym jeszcze kilka lat temu można było kupić świeże owoce i warzywa. Jednak po rewitalizacji handlarze stamtąd zniknęli i już nie wrócili. To swoją drogą duża sztuka – wydać kilka milionów złotych na zrobienie z targu Targu, który przestaje działać.

Ale może w tym niedziałaniu jest metoda? Może Łódź zmieni się powoli w miasto funkcjonujące wprawdzie nienachalnie, ale za to piękne, ze lśniącymi torami, dającym odpór wszechobecnym komercjalizacji i konsumpcjonizmowi dworcem, sprzyjającym kontemplacji targiem? Ja takie podejście rozumiem, sam mam w szafie parę rzeczy, które kupiłem z myślą o tzw. specjalnych okazjach. A że takie okazje – mimo upływu lat – nie nadchodzą rok, drugi, trzeci? To trudno, grunt, że mam na wieszaku lśniącą nowością koszulę. Może jej czas – tak, jak Łodzi – też kiedyś nadejdzie.