Rodzina zastępcza | Radio Nocą

W ostatniej odsłonie audycji „Radio Nocą” rozmawialiśmy o rodzinie zastępczej. Grzegorz, Łodzianin od czterech pokoleń, skończył seminarium prawosławne, nauczył się języków ukraińskiego, białoruskiego, rosyjskiego i chciał zostać księdzem prawosławnym. Spełnił jednak życzenie żony, nie został księdzem, poszedł do policji.

Po napaści Rosji na Ukrainę został oddelegowany do pomocy dzieciom z ukraińskich domów dziecka. Znalazł drogę do głów i serc tych „nastoletnich urwisów” i ocalił ich przed odesłaniem do domów poprawczych. Chwyciło go za gardło, gdy usłyszał… „Tato”.

Żona i córka Grzegorza zgodziły się na założenie rodziny zastępczej. Odwiedzają ich ciągle nie tylko ci, którzy wyszli spod ich opieki. Na ostatniej Wigilii gościli „dwunastu takich Apostołów”. A córka sama założyła… własną rodzinę zastępczą i opiekuje się dzisiaj 1,5 roczną dziewczynką.

Magda do założenia rodziny zastępczej przekonała męża i troje własnych dzieci. Robi wszystko, aby „jej” dzieci trafiły do swoich docelowych, kochających rodziców adopcyjnych. Zaprasza więc tych rodziców, aby czasowo zamieszkali z nimi i mieli warunki na pokochanie swojego nowego dziecka.

Piękny obraz rodziny zastępczej wyłonił się z telefonów Joanny i Viry z Ukrainy. Joanna, samotna matka dwóch synów, porzuciła pracę w banku jako doradca przedsiębiorstw i założyła pogotowie rodzinne dla niemowląt. Także przygotowuje je do szczęśliwej adopcji. Jak powiedziała jej jedna z adopcyjnych mam: „Są trzy mamy, od brzuszka, dobra wróżka i mama od serduszka”. Joanna jest dobrą wróżką. Vira samotnie wychowuje swoją córeczkę i wzięła pod swoją opiekę kolejną dwójkę dzieci. I jak mówi, „nie mam żadnych problemów”.

Dwie słuchaczki, jedna telefonicznie, druga mailowo, wyraziły wolę założenia rodziny zastępczej. Ola wspiera terapeutycznie dzieci i rodziców zastępczych. Te dzieci, nawet niemowlęta, noszą w sobie swoje traumy odrzucenia, przemocy. Wyprowadzanie z traumy jest długie, ale „daje się”. Damian walcząc o zdrowie i życie swojego syna, widział w szpitalu chore onkologicznie dziecko, którego nikt nie odwiedzał. Przestawił całe swoje życie, z korporacyjnego na pomoc rodzinom zastępczym, zawodowo i społecznie. I… sam zaczął myśleć o stworzeniu własnej rodziny zastępczej.

Każdego, kto o tym myśli zaprasza najpierw na kawę do Centrum Administracyjne Pieczy Zastępczej w Łodzi, gdzie pracuje. Wypicie kawy, to jeszcze żadne zobowiązanie.

Zapraszam do odsłuchania,
Mariusz Woźniczka