Dlaczego tak łatwo przychodzi nam podpalać własny świat? | Radio Nocą

Przeżywam ogromny dysonans poznawczy. Włączam telewizor i widzę płonący Belfast, agresywne wystąpienia polityków, przekazy budowane na emocjach, podziałach i wzajemnej nieufności. To obraz świata, który zdaje się coraz bardziej rozgrzany do czerwoności. Tymczasem wracam z kolejnego wydania „Radia Nocą” i mam przed oczami rzeczywistość zupełnie inną. Spokojniejszą. Uważniejszą. Bardziej ludzką.

To było „Radio Nocą” na każdy temat, a jednocześnie audycja, która po raz kolejny przypomniała mi, jak wiele dobra dzieje się wokół nas, choć tak rzadko trafia ono do medialnych nagłówków. Wróciliśmy do rozmowy kibiców ŁKS-u i Widzewa sprzed trzech tygodni, która wzbudziła ogromne zainteresowanie i emocje. Jak przyznali jej uczestnicy – kibic ŁKS-u Mariusz Przybyła, znany jako „Pan Piąteczka”, oraz kibic Widzewa Tomasz Kamiński – zdecydowana większość reakcji była pozytywna. Szczególnie zapadła mi w pamięć postawa Mariusza, którego metoda na hejt jest prosta: nie reagować, nie „karmić” go, nie pozwalać mu przejmować kontroli nad rozmową.

O zdrowym kibicowaniu podczas akademickich turniejów piłkarskich Lumumby Cup opowiadał prorektor Uniwersytetu Łódzkiego Radosław Olszewski. Nie zdradził, komu kibicuje, ale przyznał, że w jego gabinecie obok siebie wiszą koszulki ŁKS-u i Widzewa. To symbol, który mówi więcej niż wiele deklaracji. Wszyscy zgodnie marzyliśmy o takich Derbach Łodzi, które byłyby prawdziwym świętem miasta i futbolu – z rywalizacją, ale bez nienawiści. Dlatego rozmowy o kibicach i kibicowaniu będziemy w „Radiu Nocą” kontynuować. Bo warto pokazywać, że sport może łączyć równie skutecznie, jak dzielić.

Gościem audycji była także Leyla Jafarova, która od dwunastu lat mieszka w Polsce i od początku swojego pobytu angażuje się w działalność charytatywną. Już w sobotę organizuje Charytatywną Parapetówkę w powstającym Centrum Pro Youth „My dla Łódzkiej Młodzieży”, które ma wspierać dzieci i młodzież z rodzin zastępczych. Jak opowiadała, swoją społeczną wrażliwość zawdzięcza babci Ummi. To właśnie na jej cześć nazwała fundację Leyla Ummi Foundation. W świecie pełnym sporów takie historie przypominają, że pomaganie nie potrzebuje wielkich słów. Wystarczą empatia, konsekwencja i chęć działania.

Rozmawialiśmy również z Maciejem Baranowskim z Łęczycy, organizatorem Przeglądu Piosenki Wakacyjnej, wydarzenia skierowanego głównie do osób z niepełnosprawnością intelektualną. Miałem przyjemność uczestniczyć w nim jako juror, dlatego tym bardziej cieszyłem się, że podczas nocnej audycji mogliśmy choć symbolicznie przybliżyć słuchaczom jego atmosferę. Na antenie pojawił się jeden ze zwycięzców tegorocznego przeglądu, Krzysztof Olczyk z Koluszek, wraz ze swoją opiekunką Beatą Kowarą. Była to rozmowa pełna autentyczności, skromności i radości.

Swoją historią podzielił się także Andrzej Szczegielniak, współorganizator odbywającego się już po raz szósty Dnia Sąsiada. Między szeregami domów ustawiane są stoły, wokół których spotykają się mieszkańcy. Jest wspólne jedzenie, rozmowy, zabawa i czas spędzony razem. Najważniejsze jest jednak to, że choć na chwilę znikają podziały, które na co dzień wydają się tak ważne. Sąsiedzi po prostu są ze sobą. Rozmawiają. Poznają się. Budują relacje.

Na zakończenie odezwała się niezawodna Maria z Bełchatowa. Osoba sama boleśnie doświadczona przez los, a mimo to nieustannie skupiona na tym, co można zrobić dla innych. Mówiła o pomaganiu, o dostrzeganiu dobra i o potrzebie nagradzania ludzi, którzy czynią je na co dzień.

Kiedyś Andrzej Szczegielniak powiedział mi, że potrafię wyciągać na pierwszy plan „ludzi drugiego planu”. Ale przecież ten „drugi plan” to ogromna większość z nas. To społecznicy, wolontariusze, sąsiedzi, opiekunowie, organizatorzy lokalnych wydarzeń, ludzie, którzy każdego dnia wykonują drobne gesty budujące wspólnotę. Rzadko trafiają do nagłówków. Nie wywołują politycznych awantur. Nie generują wielkich zasięgów. A jednak to właśnie oni tworzą fundament świata, w którym chcielibyśmy żyć.

Dlatego po każdej takiej audycji wraca do mnie jedno pytanie. Skoro wokół nas jest tyle dobra, tyle wrażliwości i tyle zwyczajnej ludzkiej przyzwoitości, to dlaczego tak łatwo przychodzi nam podpalać własny świat?

Zapraszam do odsłuchania,
Mariusz Woźniczka