Pata Taj vs ChatGPT – Andrzej Poniedzielski o AI i poezji | Radio Nocą

„Pata Taj” a „Pata Taj, Pata Taj” – to fundamentalna różnica. Tej różnicy – jak się okazało – nie była w stanie uchwycić sztuczna inteligencja (ChatGPT), w rozmowie z Andrzejem Poniedzielskim.

Andrzej, namówiony – niestety przeze mnie – na swoją pierwszą (i jak sam stwierdził „po niej” również ostatnią) rozmowę z AI, zaproponował jej zadanie: napisać „esencjonalny wiersz”. Czyli taki, który zawiera absolutne minimum słów, a jednocześnie opisuje jeźdźca konnego – mieszkańca Tajlandii – przemierzającego bezkresny step. Dodatkowo: rym a-a i maksymalnie dwa wersy.

AI odpowiedziała:

„Jeździec na koniu ze stepu,
Tajlandia w sercu, zmierza w niebo”.

Na co Andrzej stwierdził, że to wciąż za długo – i zaproponował własną wersję:

„Pata Taj,
Pata Taj”.

AI uznała, że skoro dążymy do absolutnego minimalizmu, to powinno wystarczyć już tylko:

„Pata Taj”.

Tyle że – jak słusznie zauważono – to już nie jest opis konia w ruchu.

Jeszcze bardziej „śmieszno-strasznie” zrobiło się wcześniej, kiedy Andrzej przedstawił inny wiersz:

„Życie, stary sposób na zbieranie zdziwień,
Kończy się, ciut może nieszczęśliwie, bowiem śmiercią,
I choć tyle miewa znaczeń,
Nie słyszałem, by skończyło się inaczej”.

i poprosił AI o uczynienie go „bardziej optymistycznym”.

Sztuczna inteligencja zaproponowała dodanie światła i nadziei, podkreślenie drobnych radości i możliwość dalszego doprecyzowania intencji autora.

Po chwili powstała wersja:

„Życie, stary sposób na zbieranie zdziwień
Prowadzi mnie ku nowym ścieżkom.
Kończy się nie smutkiem, lecz obietnicą jutra”.

Gdy Andrzej zapytał o konkrety – „na przykład datę tego jutra” – usłyszał odpowiedź, że może to być np. „jutro, 16 kwietnia lub inna data”.

Warto dodać, że rozmowa była nagrywana 15 kwietnia. To nie była tylko rozmowa z AI. To była rozmowa o inteligencji – przede wszystkim ludzkiej. O nas, o języku, o świecie, w którym żyjemy.

O świecie postprawdy, hałasu, uproszczeń, zagubienia i krzykliwego prymitywizmu. O tym, jak nazywać rzeczy i jak nie zgubić siebie – bo to, jak padło w audycji, „największa strata w życiu”.

Była to po prostu noc z inteligencją i wrażliwością Andrzeja Poniedzielskiego. Jak mówili słuchacze – „prawdziwa uczta”. Jak zawsze, z Andrzejem Poniedzielskim.

Zapraszam do odsłuchania,
Mariusz Woźniczka