Okolice jazzu | Sojka i Stańko [PODCAST]

Sojka i Stańko

U schyłku komunizmu w Polsce i niemal całej Europie Środkowo-Wschodniej, w szarej Warszawie na chwilę przed obradami Okrągłego Stołu, Soyka i Stańko nagrywają muzykę wspaniałą, wymagającą i… zapomnianą na blisko czterdzieści lat.

W 1988 r. Stanisław Sojka (który literę „j” w swoim nazwisku oficjalnie zamieni na „y” dopiero za jakiś czas) ma 29 lat, a w dorobku kilka albumów wydanych w Polsce oraz angielskojęzyczną płytę nagraną dla zachodniego koncertu RCA. Jest na fali! W studiach Polskiego Radia nagrywa muzykę, która finalnie złoży się na album „Radioaktywny” (to z niego pochodzi piosenka-emblemat „Absolutnie nic”) i zbiera pomysły, które w przyszłości zmienią się w arcydzieło – płytę „Acoustic”.

Starszy o siedemnaście lat Tomasz Stańko to już artysta o europejskiej, ugruntowanej sławie, w Polsce podziwiany nie tylko przez fanów jazzu, rozchwytywany i… walczący z własnymi demonami, które w fascynujący sposób potrafił zaprząc w służbę muzyki.

„Soyka / Stańko” to dokument dwóch jednodniowych, eksperymentalnych sesji, podczas których trębacz w pełni prezentuje swój kunszt improwizatora, a wokalista udowodnia, jak biegłym i pełnym temperamentu jest pianistą, prawie w ogóle… nie śpiewając.

„Suita zaduszna” została powstała w listopadzie 1988 r. w Studiu S-4 Polskiego Radia; wcześniej – w sierpniu tego samego roku i w tym samym miejscu – Soyka i Stańko zarejestrowali w pełni improwizowaną suitę „Medula oblangada”. Jej tytuł to żartobliwe, bardziej dźwięczne i „śpiewne”, zniekształcenie łacińskiego terminu „Medulla oblongata”, oznaczającego rdzeń przedłużony.

I to właśnie nagranie, które ukazało się teraz za sprawą Polskie Radia, stało się przyczynkiem rozmowy z Antkiem Sojką, Marcinem Sojką – synami Stanisława Sojki, i Andrzejem Tyszko – fotografikiem, który tworzył sesje zdjęciowe zarówno dla Stanisława Sojki, jak również Tomasza Stańko.

POSŁUCHAJ: