To była zbrodnia, która wstrząsnęła całą Polską po koniec lat 90. Mieszkańcy Łodzi bali się wychodzić na ulice, a policja i taksówkarze szukali zabójcy ich kolegi.

23-letni Piotr Domański był studentem Politechniki Łódzkiej. Chciał zarobić sprzedając narkotyki, diler oszukał go i stracił pieniądze, które wcześniej pożyczył od brata. Żeby oddać dług, postanowił napaść na kantor. By tego dokonać, potrzebował broni i samochodu. Broń kupił, a żeby zdobyć pojazd, napadł na taksówkarza Wojciecha Krasonia. Zastrzelił go, a ciało zapakował do bagażnika. Następnego dnia pojechał do kantoru. Tam strzelił do mężczyzny, którego wziął za właściciela. Jak się później okazało – mylnie. Ofiarą był dozorca, którego zwłoki umieścił na tylnym siedzeniu samochodu. Kolejnego dnia taksówka, którą przemieszczał się Domański, została zauważona przez 27-letniego taksówkarza Piotra Różejewicza – kolegę Krasonia. Podróżując z żoną i kilkumiesięczną córką, ruszył w pościg za studentem, którego auto w pewnym momencie uderzyło w drewnianą szopę. Piotr wysiadł wtedy, by ująć Domańskiego, Domański oddał do niego strzały, zabijając go na oczach żony i córki. Domański zbiegł z miejsca zdarzenia i jeszcze przez miesiąc ukrywał się w lesie koło Inowłodza.

Za potrójne zabójstwo 20 grudnia 1999 roku usłyszał wyrok dożywotniego pozbawienia wolności z możliwością ubiegania się o wyjście na wolność po upływie 30 lat, a ten termin zbliża się nieubłaganie i Piotr Domański będzie miał taką możliwość już za trzy lata.

O poszukiwaniach Domańskiego i zatrzymaniu opowiada Jarosław Berger, były rzecznik łódzkiej policji.