Mapa zbrodni. Morderca homoseksualistów [PODCAST]

Morderca homoseksualistów

W latach 1988–1993 w Łodzi doszło do serii morderstw na mężczyznach. Wszystkie ofiary łączyło to, że były osobami homoseksualnymi, prawie wszystkie zginęły we własnych mieszkaniach.

Z mieszkań zamordowanych mężczyzn sprawca skradł m.in. telewizory, magnetowidy, biżuterię, gotówkę oraz inne przedmioty. Ofiary ginęły przez uduszenie, od ciosów nożem lub skatowane na śmierć. Morderstwa nie były przygotowywane, gdyż narzędziami zbrodni były przedmioty pochodzące z mieszkań ofiar.

Na przełomie lat 80. i 90. XX wieku w większych miastach polscy homoseksualiści spotykali się na tzw. pikietach. Były to miejsca, w których nawiązywali oni kontakty towarzyskie. W Łodzi spotykali się na dworcu Fabrycznym, w parku im. Stanisława Moniuszki, nieopodal dworca oraz na placu Henryka Dąbrowskiego.

Śledztwo nie przyniosło żadnych efektów, bo środowisko łódzkich homoseksualistów było hermetyczne i nie miało zaufania do milicji (później policji). Morderca był kilkukrotnie widziany, gdy opuszczał mieszkania ofiar. Powstały portrety pamięciowe. Mężczyzna miał powyżej 20 lat i był blondynem o krępej budowie ciała.

Po ostatnim morderstwie, popełnionym w lipcu 1993 roku, pojawił się ważny świadek. Był nim mężczyzna, który poznał niejakiego Romana i wspólnie następnego dnia, udali się na imprezę do mieszkania Kazimierza K. Gdy wszyscy goście wyszli, w mieszkaniu pozostał gospodarz oraz Roman. Następnego dnia Kazimierz K. został odnaleziony martwy. Romana nie odnaleziono.

W 2007 roku sprawą zabójstw zajęło się łódzkie Archiwum X, a śledztwo poprowadził emerytowany policjant Andrzej Szczepański.

POSŁUCHAJ: