W reportażu Barbary Wiśniewskiej z 2001 roku wypowiadają się uczestnicy tamtych wydarzeń: Franciszek Brzeziński z Zielęcina koło Pajęczna, Tadeusz Sudak z Huty i Stanisław Osiński z Ksawerowa.

Historię radogoskiej katowni przypomniał w audycji ówczesny kustosz Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi,Wojciech Źródlak.
– Więzienie na Radogoszczu funkcjonowało praktycznie przez cały okres okupacji hitlerowskiej, czyli od 1939 r. aż po tragiczny koniec w styczniu 1945 r. mówił historyk. Miejsce to było przeznaczone wyłącznie dla mężczyzn i miało charakter przejściowy. Przebywający tu więźniowie siedzieli do 3 miesięcy. Byli grupowani w większe transporty i stąd ich potem wywożono, najczęściej do więzienia w Sieradzu lub do obozu pracy karnej w Ostrowie Wielkopolskim, do obozów koncentracyjnych, głównie do Mauthausen-Gusen i Gross-Rosen.

Niemcy chcieli zatrzeć po tym miejscu wszelkie ślady. Najpierw wymordowano więźniów funkcyjnych, potem zaczęto rozstrzeliwać osadzonych w sali nr 1 budynku głównego. Kiedy oprawcy napotkali na opór więźniów, przetrzymywanych w innych salach, wszystkie je podpalili. Tych, którzy chcieli się ratować ucieczką rozstrzeliwano. Masakra trwała do wczesnych godzin porannych 18 stycznia. Całą akcja kierowałkomendant Radogoszcza–Walter Pelzhausen.