Walczyć o siebie i pomagać innym | Radio Nocą

„Walczyć o siebie i pomagać innym” – to najkrótszy opis myślenia o życiu ludzi z niepełnosprawnością, z którymi miałem okazję rozmawiać w Radiu Nocą w tym roku. Wybrzmiało to mocno także w rozmowie z Panami Tomaszem Lenkiewiczem i Marcin Banaszkiewicz.

Pan Tomasz Lenkiewicz, gdy miał 13 miesięcy, wpadł do wrzątku. Większość jego ciała jest do dzisiaj jedną wielką blizną. Na skutek powikłań utracił jeszcze słuch. Przyjechał z Wrocławia, aby móc rozmawiać. Czyta bowiem z ruchu ust, musi więc widzieć rozmówcę. Pan Tomasz ma 47 lat. Żyje beż żadnego wsparcia, otrzymując jedynie zasiłek w wysokości 215,18 zł. Walczy o siebie, swoje utrzymanie, o pracę a jednocześnie opiekuje się całodobowo swoją 91-letnią, chorą, babcią. Szukając wsparcia za pomocą mediów społecznościowych spotkał się także z hejtem, z zarzutami, że blizny, które pokazał na zdjęciach, „namalował” używając AI. Zobaczyłem blizny Pana Tomasza przed programem. Poprosił mnie także abym ich dotknął. Są prawdziwe i porażające. Nigdy tego wrażenia nie zapomnę!

Pan Marcin Banaszkiewicz był pełnosprawnym, niezwykle aktywnym mężczyzną. Za młodu ćwiczył Taekwondo, potem bardzo dużo biegał, nawet 200 – 300 kilometrów miesięcznie. Ta aktywność i zła diagnoza specjalisty doprowadziła go do silnej niepełnosprawności kręgosłupa. Przejście kilku metrów stało się dla niego nadludzkim wysiłkiem. Dzięki wieloletniej rehabilitacji Pan Marcin wychodzi dzisiaj ze swojej niepełnosprawności i jednocześnie… od pięciu lat organizuje Szczyty H2H  (Human to Human), podczas których spotykają się ludzie biznesu z osobami z niepełnosprawnościami. Dzięki temu już półtora tysiąca osób z niepełnosprawnościami stało się aktywnymi zawodowo! Za każdym razem uczestnicy Szczytu H2H  zdobywają także wspólnie Śnieżkę, ukochaną górę Pana Marcina, na którą, myślał, że już nigdy nie wejdzie. Kolejny Szczyt H2H już 10 września. Weźmie w nim udział także Pan Tomasz i być może odmieni tym samym swój los.

W programie wystąpiła także, żarliwie wspierając Pana Tomasza, jego babcia, Pani Maria. Dawno nie słyszałem takiej pasji w wystąpieniu! I takiej troski wzajemnej.

Dołączyła do nas także Pani Maria z Bełchatowa. Jak opowiedziała nam wiosną, straciła wzrok po tragicznej śmierci 18-letniego, jedynego syna. Po śmierci męża została sama i… chciała być jeszcze potrzebna, pomagać innym. I udaje się. Koordynuje teraz kontakty osób z niepełnosprawnościami z Fundacją Rozwój – Lepsza Przyszłość z Bełchatowa. To niesamowite doświadczenie, słuchać, jak ludzie walczący o siebie cieszą się opowiadając o pomaganiu innym. To wspaniała inspiracja dla każdego z nas. I nie tylko dlatego, że niepełnosprawność może dotknąć każdego z nas, w każdej chwili.