"Ten film musi być mądrze zrobiony". W Skierniewicach kręcą "Wołyń" [ROZMOWA, FILM, ZDJĘCIA]
W Skierniewicach trwają zdjęcia do najnowszego filmu Wojciecha Smarzowskiego "Wołyń". Reżyser takich filmów jak "Róża" czy "Drogówka", tym razem sięgnął po temat rzezi dokonanej przez nacjonalistów ukraińskich na polskiej ludności cywilnej. W jaki sposób chce przedstawić tragiczne wydarzenia z II Wojny Światowej? O tym w rozmowie z Katarzyną Grabowską opowiada producent filmu Feliks Pastusiak.
Ten artykuł możesz również przeczytać w mobilnej aplikacji Radia Łódź. Kliknij i dowiedz się więcej.
W skierniewickiej parowozowni powstają sceny wywózki Polaków na Syberię. - To teraz mała stacja na Wołyniu, na której stoi skład pociągu towarowego. Jest zima na przełomie 1939 i 1940 roku - opowiada producent Feliks Pastusiak.
To już kolejny film Wojciecha Smarzowskiego, w którym reżyser nie boi się podejmować trudnych i kontrowersyjnych tematów. - On cały czas dotyk Polski. Wojtek jest tutaj nieco prowokującym narratorem, który w dodatku podsuwa nam takie lusterko, w którym możemy się przejrzeć. I to nie koniecznie w takich momentach, które chcielibyśmy oglądać - dodaje Pastusiak.
Twórcy "Wołynia" liczą, na kolejny po "Drogówce", sukces frekwencyjny. - "Drogówkę" zobaczyło ponad milion widzów. Mamy nadzieję, że tym razem będzie podobnie. Chcemy zrobić prawdziwy film, który będzie też bardzo emocjonalny - mówi producent.
W filmie zobaczymy debiutującą Michalinę Łabacz (Zosia Głowacka) oraz Arkadiusza Jakubika (Maciej Skiba), dobrze znanego z dotychczasowych produkcji Smarzowskiego. Premierę filmu zaplanowano na początek 2016 roku.
Posłuchaj całej rozmowy Katarzyny Grabowskiej z Feliksem Pastusiakiem:
Dobrze, że powstaje taki film. Dzięki temu więcej ludzi uświadomi sobie, jak straszliwie okrutna śmierć dopadła ponad 100 000 polskich dzieci, kobiet i mężczyzn, których zakłuwano widłami i nożami, zarąbywano siekierami, przerzynano piłami, palono żywcem w kościołach, domach i zagrodach, topiono w bagnach, rzekach i studniach. Małe dzieci były przybijane dookoła grubych rosnących drzew jako „wianuszki” zwiastujące wolną Ukrainę. Do rzadkości należała śmierć od kuli karabinowej, której pożądano jak wybawienia.